spelen met kleur in portretten

De afgelopen weken ben ik bezig geweest met een nieuw portret. Ik ben begonnen met een losse en kleurrijke ondergrond, gemaakt met inkt en dunne lagen acryl. Dat voelde meteen vrij en speels, precies de energie die ik wilde neerzetten.

Mijn plan was om het portret zelf ook in andere kleuren dan de gebruikelijke huidstinten te schilderen. Uiteindelijk is het toch richting de huidstinten gegaan, al zit er dit keer meer rozig-paars in dan normaal. Ik merk dat ik daarin nog zoekende ben. Aan de ene kant trekt het me om een meer realistisch gevoel neer te zetten, aan de andere kant wil ik eigenlijk meer durven experimenteren met kleur.

Wat ik nu lastig vind, is hoe ik verder ga. Ik hou van de achtergrond: de kleurrijke vlakken, de speelse druppels en vlekken. Het portret zelf is minder kleurrijk geworden dan ik in eerste instantie van plan was, en ik twijfel hoe ik dat ga balanceren. Er moeten nog details bij, maar dit is altijd een spannend punt voor mij. Ik ben vaak bang dat ik te veel ga toevoegen en daarmee delen die ik mooi vind onbedoeld ga bedekken.

Wat me wél een goed gevoel geeft, is dat ik merk dat ik veel geleerd heb tijdens mijn vakantie. Ik heb daar dagelijks geoefend met portretten in mijn schetsboek, en door dat tekenen begin ik meer te begrijpen van de ‘plane shifts’ in het gezicht  hoe licht en schaduw over de vormen vallen. Dat geeft me meer houvast in het schilderen.

Voor mijn volgende portret wil ik echt mijn best doen om meer te spelen met kleur. Om bewust af te stappen van huidstinten en te kijken wat er gebeurt als ik met bijvoorbeeld blauw, groen of oranje werk in de huid. Dat voelt nog wat spannend, maar ik denk dat dit een belangrijke stap gaat zijn in mijn ontwikkeling.

Heb jij tips om meer te durven loslaten in kleur, of misschien suggesties hoe ik kan zorgen dat een kleurrijke achtergrond en een portret elkaar versterken in plaats van elkaar te overschaduwen? Ik hoor het graag!